سرمقاله یالثارات: یکى از برکات مردم سالارى دینى گردش نخبگان در مدیریت هاى مختلف کشور به ویژه مدیریت قوه مجریه است. بعد از برگزارى هر انتخابات ریاست جمهورى معمولاً دولت منتخب تجلى اراده و خواست و مطالبات مردم است، به تعبیر دیگر میانگین خواست مردم در نوع تفکر، هیبت و ترکیب دولت جدید متجلى مى شود. به همین دلیل منحنى امید و امیدوارى مردم در ماه ها و سال هاى اول شکل گیرى هر دولتى در اوج خود است. پس مى توان گفت یکى از بزرگترین سرمایه هایى که هر دولت جدیدى براى انجام کارها و اجراى برنامه هاى بزرگ و اساسى در اختیار دارد، همین سرمایه «امید عامه» است. ارزش و اهمیت سرمایه «امید عامه» کمتر از سرمایه «نفت» نیست. «امید عامه» سرمایه اى نیست که در صورت عدم استفاده بهینه از آن ذخیره شود و براى نسل هاى آتى بماند. بلکه «امید عامه» سرمایه اى است که ماهیت آن به مرور تغییر پیدا مى کند. بنابراین طبیعى است که اگر به موقع از این سرمایه استفاده نشود گذر زمان این سرمایه را حتى مى تواند به ضدخودش تبدیل کند. پس مى توان گفت عنصر «امید عامه» باید به عنوان مواد اولیه و خام در فرآیند تولید و بازتولید قرار گیرد این سرمایه باید با برنامه هاى عملیاتى و عقلایى و کارشناسى تبدیل به «مشارکت عامه» شود. کمااینکه مقام معظم رهبرى نیز در دیدار استانداران تاکید فرمودند نیروهاى مستعد و خوشفکر و خلاق در متن مردم باید در متن تصمیم گیرى ها به کار گرفته شوند و درگیر امورات کشور شوند. باید بسترهایى به وجود آورد که مردم با جان و دل و فکر و خلاقیت و تلاش، با سرمایه ها و امکانات خود به میدان آیند. به تعبیرى براى ساختن یک کشور به تلاش یک ملت و تک تک آدم ها و به کارگیرى همه امکانات و فرصت ها نیاز است. این ملتى که به بهانه هاى مختلف چونان سیل به خیابان ها مى ریزند و در دفاع از مواضع انقلاب و نظام فریاد مى زنند یک سرمایه بسیار بزرگ و بى بدیل است که شاید در تمام دنیا نظیر آن نتوان یافت. هنر مدیریت کلان کشور در این است که از این انرژى در جهت توسعه و تعالى و ساختن کشور استفاده کند. تبدیل «امید عامه» به «مشارکت عامه» مهم ترین و بزرگترین کارى است که دولت جدید باید انجام دهد و بحمدالله ثابت کرده است که مى تواند چنین کار بزرگى را انجام دهد.
شاید اشاره مقام معظم رهبرى به لزوم اهتمام به کارهاى زیربنایى و اساسى و آینده نگرانه در کنار رسیدگى به مسائل روزمره و برنامه هاى مسکن وار نیز ناظر به همین موضوع است. دولت باید در یک مسیر براى آینده کشور در حوزه فرهنگ، اقتصاد، سیاست خارجى، امورات زیربنایى و... «تئورى بقا» داشته و بر مبناى آن داراى برنامه هاى استراتژیک و راهبردى باشد، در غیر این صورت تمام تلاش ها حداکثر مى تواند مانند موج هایى باشد که در مقطعى خاص رضایت مردم را به دنبال آورده و پس از مدتى امواج فروکش مى کند. اما اگر «امید عامه» در فرآیند تولید و بازتولید به «مشارکت عامه و پایدار» تبدیل شود شکى نیست که محصول آن توسعه و تعالى و استقلال کشور را به دنبال دارد که محصول نهایى آن «رضایت عامه» است چیزى که رضایت خداى متعال را نیز در دل خود دارد