به گزارش ایران ما - عضو هیات موسس جبهه مشارکت ایران اسلامی گفت: مساله اصلی در خشونت این است که افراد را در هر سطحی و هر انگیزه‌‏ای به سکوت وادار کنند و اگر علیه کسانی خشونت به کار نمی‌‏برند، برای این است که ابزار آن را ندارند یا برایشان هزینه دارد.
به گزارش خبرنگار "ایلنا"، عباس عبدی در ویژه برنامه شاخه جوانان جبهه مشارکت ایران اسلامی که به مناسبت ششمین سالگرد ترور سعید حجاریان با عنوان "برای صلح ..." برگزار شد، با بیان اینکه همه ما از وضعیتی که الان وجود دارد هم ناراحتیم و هم خوشحال، گفت: ناراحتیم از اینکه شش سال قبل سعید خوشحال و سرحال بود و امروز با کمی صحبت کردن خسته می‌‏شود و خوشحالیم که سعید هنوز برخلاف خواست آنهایی که دست به ترور زدند، زنده است و با فعالیت قلمی به پیشبرد روند فضای سیاسی کمک می‌‏کند.
وی با بیان اینکه خشونت چیزی نیست که هر یک از ما آن را لمس نکرده یا نشنیده باشیم، گفت: در حوزه سیاست خشونت وسیله است نه هدف و به این دلیل باید بدون تردید به انگیزه و هدف عامل خشونت پرداخته شود چون خشونت فی نفسه مطلوبیتی برای اعمال‌‏کننده آن ندارد و تنها برای رسیدن به یک هدف برگزیده می‌‏شود.
عبدی به تبیین "خشونت نهادی" پرداخت و گفت: صاحبان قدرت تلاش می‌‏کنند خشونت را به عنوان آخرین راه حل انتخاب کنند زیرا خشونت بدنامی‌‏های خاص خود را دارد و انگیزه اصلی در اعمال آن به سکوت واداشتن افراد به لحاظ بیان و عمل سیاسی است و بهترین راه مقابله با آن هم شکستن سکوت است.
وی با بیان اینکه اگر کسی حرفی نزند و اقدامی نکند، عامل قدرت کاری با او ندارد و علیه او خشونت اعمال نمی‌‏کند، تصریح کرد: خشونت فیزیکی و درگیری یکی از نمادهای خشونت است، خشونت می‌‏تواند از پرونده‌‏سازی تا زندان رفتن را دربرگیرد که همه اینها منجر به یک نتیجه می‌‏شود، بر این اساس در تشکیلات‌‏هایی که حالت مخفی دارند و بعدها خاطراتشان را می‌‏نویسند، می‌‏توان دید که از چه
چیزهایی برای وادار کردن افراد به سکوت استفاده می‌‏شود.
این فعال سیاسی ادامه داد: مساله اصلی در خشونت این است که افراد را در هر سطحی و هر انگیزه‌‏ای به سکوت وادار کنند و اگر علیه کسانی خشونت به کار نمی‌‏برند، برای این است که ابزار آن را ندارند یا برایشان هزینه دارد.
عبدی با بیان اینکه خشونت برای هر کسی که به آن عمل می‌‏کند، هزینه و فایده دارد، گفت: خشونت علی‌‏الاصول غریزی نیست و افراد بحث هزینه و فایده آن را برای خود ارزیابی می‌‏کنند، ممکن است در سطح فردی کوتاه آمدن، سکوت کردن و مماشات خشونت را کم کند اما در سطح نهادی اساساً چنین چیزی وجود ندارد و تنها موازنه قدرت و بحث اینکه چقدر هزینه به عمل‌‏کننده تحمیل خواهد شد، بستگی دارد.